Collectieve groene projecten: ik zag ze van 15 m2 tot enkele hectares. In de stad of aan de rand van een dorp. Op voormalig boerenland en op een eiland. Met vijf vrijwilligers tot wel honderdtwintig. Met professionele leiding en zonder. Nieuwsgierig als ik ben onderzocht ik wat zulk buurtgroen tot een succes maakt - en wat de valkuilen zijn. Welke visie erachter zit en wat de beste manier is om een goede tuin te creëren. Onder buurtgroen kan veel vallen, zoals: collectieve moestuinen, openbaar groen, tuinen bij woonprojecten of bij bedrijven, verloren land. Zo veel te winnen!
Het was fantastisch. Iedereen ontving me met open armen. Iedereen was trots. Niemand raakte uitgepraat. En overal was het uniek. Maar ook hoorde ik zorgen, vooral over het aantal vrijwilligers en de betrokkenheid van de buurt. Initiatiefnemers die moe waren. Conflicten die soms niet opgelost werden. Droogte of juist nattigheid. Plagen en tegenvallende oogst. Mijn eigen ervaring als vrijwilliger was niet anders.
Ik heb jarenlange ervaring met het opzetten en uitvoeren van actieonderzoek, waarin mensen met verschillende perspectieven samen aan oplossingen werken. Zo'n benadering kan een collectief project verder brengen. Het liefst al direct bij het gezamenlijk ontwerp ervan. Ik verdiepte me in ecologisch tuinontwerpen (IPD-opleiding) en voilá! Hier is ecoregie: jullie hulp bij het sociaal-ecologische processen rond collectief (eetbaar) groen.